What was the biggest mistake you've done in your life?

Noong nagsulat ako ng message sa likod ng picture ko.

Doon nagsimula lahat.

Doon din nagtapos. 

'Di na Itutuloy

Hiniling mong gawan kita ng tula noong kaarawan mo ngunit di ko ginawa
Naisip kong ito ang regalong ibibigay sa unang anibersaryo ng ating pagsasama
Isusulat sa isang espesyal na papel ang espesyal na nadarama
Ang pag-ibig ay di umabot sa taon ngunit...















(Umagos ang luha)

Nakakapa-gOOd!

Ang pagtuturo ay tulad ng tubig.
Minsan mainit. Minsan malamig.
Minsan umaapaw. Minsan walang patak.
Minsan nakatatanggal uhaw. Minsan nakakauhaw.

Laging sinasabing isang dakilang propesyon ang pagiging guro.
Totoo.
Ngunit tulad din ng tipikal na propesyon, nakakapagod. Nakakasawa. 'Yung tipong mapapatanong ka na lang sa sarili mo kung ito ba talaga ang gagawin mo sa buong buhay mo. Iyon na ba talaga ang kapalaran mo? Gigising nang maaga, papasok sa eskuwela, magsasalita nang magsasalita, kadalasan mas maraming saway kaysa turo, mag-uuwian pero nasa loob pa rin ng faculty para ihanda ang gagawin kinabukasa, uuwi sa bahay, iisipin kung anong gagawin para bukas, iisipin ang mga mag-aaral, tapos matutulog nang gabi. Kinabukasan, gigising ulit tapos ganun ulit. Nakakapagod 'di ba? Nakakasawa.

Pero kung tatanungin mo ang sarili mo, kung gusto mo nang tumigil o mag-iba ng propesyon, papasok sa alaala mo ang mga mukha ng estudyante mo, 'yung mga boses na tumatawag sa'yo, 'yung mga yakap na binibigay sa'yo. Tapos tatanungin mo ulit ang sarili mo. "Ito na ba talaga ang gusto mong gawin sa buong buhay ko? Ito na ba ang kapalaran ko?"

Sasagot ka ng,
"Oo."

( Para sa lahat ng mga bagong lisensyadong guro. Mabuhay kayo!)

False Alarm

Mayroong isang taong may gusto sa'yo. Isang taong laging nagnanakaw ng tingin at sumusulyap sa'yo tuwing recess o lunch sa school. Isang taong ka-text at ka-chat mo gabi-gabi kahit na umabot pa hanggang hatinggabi. Isang taong naghintay sa'yo. Minahal ka. Pinangarap ka. Siya ang isang taong nag-imagine na ng future kasama ka. Sinama ka niya sa plano niya sa buhay. Para sa kanya, ikaw na ang nag-iisang tao na gusto niyang makasama habambuhay.

Naging kayo.
Unti-unti nang nagkakatotoo ang mga pangarap niya. Dahil sa wakas, nasa kanya na ang pangarap niya.

Iniwan mo.




(Isang Dagli. Dagli ang tawag sa kuwentong mas maikli pa sa maikling kuwento. Nagtataglay ng bilang ng mga salita na hindi hihigit sa 150 salita.)

Kay Celshane

Ngiti.

Sa araw-araw na pagkikita laging baon ay saya

Matatamis na ngiti sayo'y laging nakikita

Nagniningning na mga mata'y di maikukubli

Ang iyong paligid sa tuwina'y nagbubunyi

Saya.

Ang baon mong saya sa eskwela talaga namang nakakahawa

Lahat ng iyong kamag-aral matagal na nahahawa

Pagpapasaya sa kanila sana'y di magsawa

Ang iyong presensya dulot ay ginhawa

Ligaya.

Kaya naman sa iyong kaarawan hiling ay ligaya

Na hindi mapapawi ng kahit na anong lumbay

Upang sa bawat araw ay maging maligaya ka

Tuloy na ipamahagi ang iyong nadaramang ligaya

Nawa'y iyong madama araw-araw na saya

Sa bawat ngiti mo'y maging pagpapala at daluyan ng ligaya

Maging halimbawa ka sana ng saya't pagmamahal

Saan man mapadpad ngiti mo'y mababanaag.

Ukit ng Kahapon

Sa bawat sandaling lumilipas
Sa bawat araw na nagdaraan
Walang oras na hindi sumagi sa isipan
Ang masasakit at masasayang alaala

Sa bawat kantang naririnig
Sa bawat pelikulang panonoorin
Sa bawat lingon sa paligid
Laging naaalala ay ikaw

Sa bawat nobelang pinagtutuunan ng pansin
Sa bawat kuwentong isinasatitik
Sa bawat tulang inuukit
Para sa'yo ang bawat damdamin

Ngunit ang lahat ng ito'y hatid ng kahapon
Sa mga oras at araw na ikaw ang dahilan ng bawat ngiti
Ngayo'y naging luha at sakit sa bawat sandali
Hanggang ngayo'y habol-habol ng pag-ibig na sawi

Dahil ang kahapon na ikaw ang kapiling
Batid ang kinabukasang ikaw ang iniibig
Noo'y pinapangarap na ika'y makapiling
Ngayo'y nililimot ang lahat ng pag-ibig


Ang sakit at kulungkutang araw-araw na pumapatay
Mga alaalang naka-ukit na sa puso't isipan
Ang kahapon na naging bahagi na ng kasalukuyan
Sa hinaharap ay di malilimutan kailanman

Learning How To Love Again

They say, love comes in a right time, from a right person , and in a right place.
It's true.

They say, it is hard to let go of a person when he waited and worked hard for you.
It's true.

Love is the only thing in this world that does not hurt.
It's true.

Someday, you will meet a person that will make you happy.
It's true.

It doesn't matter who do you want to spend your life with, it is who you cannot spend your life without.
It's true.

Suddenly,
things will happen when you least expect it.

Love came in a bad timing, from a person you thought was the rigth person, and in a wrong place.

Even when someone waited for you for years, when he got tired, he will surely stop.

In love, losing someone hurts.

You met a person that made you happy... and lonely.

It matters who you want to spend your life with and you cannot live without them.

I have written my story in my head. I have made plans for the future. I figured that what may come along the way will be just challenges and we can overcome it.

But sometimes,
Even when you planned for it
Even when you already made your decisions
Even when your heart picked your choice

When he has the reason to leave, he will.
Because there are no more reason to stay,
Because love didn't stay.

And then everything you believed about love are just your own ideas of love because you cannot control a person's heart to stay and love you still.

But at the end of the day,
Even when you are deeply hurt
Even when your heart is broken
Even when you are afraid

We can still learn how to love again.